Itim ang damdamin ng libog

Malate. Ang aking labi'y mayuming humahalik sa kanyang kahubdan, aglalakbay iyon sa kanyahg kagandahan. Parang hanging 'rumahaplos sa isang dahong makahiya, tumitiklop sa mga halik na mapupusok, nagdadala ng imahinasyon sa silakbo ng aming katawan. Walang katapusan,,walang kapaguran, naghahanap ng landas, ng lagusan, sa init na nadarama. At sa isang iglap, parang isang paghihimagsik ang lahat-isang pagtakas-sa bawat kagat ng aming mga labi'y nagpapahiwatig iyon ng sakit na gustong kumawala sa nakatagong kalungkutan, naglalakbay, naghahanap ng landas, upang sa isang saglit ay muling maramdaman ang hinahanap na kalayaan. Muli ay naramdaman ko ang kanyang mga daing, malungkot ngunit malamyos na tinig, gustong kumawala sa loob ng kuwartong iyon na parang naghahanap ng kalayaan, paulit-ulit, parang isang musika na ibinubulong ng langit. Sumasabay sa sayaw ng aming katawan ang puting kumot, parang isang damdaming pilit yumayakap sa aming pagniniig, hindi ko man mawatasan, nagbibibigay iyon ng kakaibang pakiramdam; pilit na tumatakip sa aming katawan, katawang sumasabay sa malamyos na tugtugin ng mga nympa sa kanilang harpa. Parang isang palaisipan ang lahat na gusto kong maunawaan sa aking gunita, sa mga paglalakbay na nag-iisa, habang ang aking damdamin ay pilit na lumalaban sa isang mayuming kapusukan.

Isang malaking kama ang lipunan. Dito ang lahat ay nakikipagtalik sa nagkukubling katahimikan ng gabi. Katulad ng gabing ito: walang pandama, walang emosyon, wala kundi isang marubdub na pagnanais na maangkin ang iyong katawan, at ang katahimikan. Ganoon naman hindi, ba? Mananatiling nakatago ang isang damdamin sa napakadilim na sulok ng iyong isipan, at ang damdaming iyon ang tanging mamumutawi at mananatiling piping saksi sa pakikipagtalik ko sa Katahimikan, at sa iyong katawan.

Bakit ka nga ba nandirito?

"Ano 'to, kwento"'

"Marahil ... Hindi ko alam."

"May problema ka ba?"

"Wala. Gusto ko nang mamatay. Problema na ba iyon?"

Gusto ko nang mamatay. Iyon ang sabi ko. Ewan. Hindi ko rin alam ang dahilan. Malabo. Magulo. Ganoon naman talaga, hindi nga ba? Nakakasawa na kasing mabuhay. Gago--Alam ko huwag mo nang ipagsigawan. Siguro nga, isa akong gago. Marahil ako lang ang gago sa mundo.

"Ewan. Ang gulo mong kausap. Kanina, mula sa kinatatayuan ko, nakita kong pasulyap-sulyap ka sa akin, akala ko pa naman ikaw ang kukuha sa akin ngayong gabi."

"Magkano ba?"

"Isang libo."

"Tawad?"

"Walong daan?"

"Pitong daan?"

"Shoot!. Saan?"

"Wala.”

"Anong Wala?'

"Hindi ko alam."

"May alam akong lugar. Tatlong Daan lang."

"Ayoko. Dito ka lang. Kailangan ko lang ng makakausap. Ng isang taong makakaalam sa gagawin ko."

"Alin ang mamatay? Nagpapatawa ka ba? Kung gusto mong magpakamatay gawin mo na. May pa-chenes-chenes ka pang sinasabi. Charot lang 'ata eh! "

"Hindi mo naiintindihan. Gusto kong lokohin ang Tadhana. Gusto ko siyang pagtawanan, duruin slya sa mukha, tadyakan katulad ng isang latang walang damdamin, pa,,katapos non saka ako hahalakhak, pagtatawanan ko ang Buhay, iyong malakas-hangang mabingi ang Dios."

"Aysus, naloko na, kailangan ko pa yatang basahan ito ng diyaryo sa kama."

"Ana tawag don, absurdity."

"Isangwalan kwentanc kwento.Nobelista ka ba?Alam mo sa mga litanya mong iyan mag-iiwan ka lang ng isang palasipan sa isipan ng isang mambabasa."

"Hindi nga ba? Na hindi dapat maintindihan ng tao ang Sining sapagkat kung magkakagayon magkakaroon na ito ng kabuluhan."

"Isang palaisipan?"

"Palasipan? Ano nga ba ang palaisipan kundi ang kalungkutan na pilit tinatakasan no mga tao. Isang dula mula kay Kamatayan."

"Gago ka nga."

"Sino?"

"Ikaw ...”

"Siguro."

"Andami mong pasakalye. Halika na. Baka gusto mo dito pa kita halikan?" "Ayoko. Masyado pang maaga para iwan ang luoar na ito."

Patlang.

Katahimikan.

'Twedeng magtanong?"

"Ano!"

"Bakit ka nandirito?"

"Tinanong mo na sa akin kanina 'yan. Sinagot ko na."

"Ganoon ba? Hindi ko kasi maintincliban ... T'

"Maintindihan ang alin?"

"Kung bakit ako nandirito. Habang pinagmamasdan ko kayo: ang mga tao, ang Malate, may nais akong maintindihan. Ang Simbahan sa kanyang mala kolonyal na pagbabata. sa maraming taon ay kailanman ay hindi nangahas na talikuran ang langit, ni hindi man lang napagod sa pagtingala at paghingi ng awa sa Dios; ang mga ibat - ibang gusali na itinayo mula sa pangarap ng lipunan o kanyang kahangalan ay walang pinagkaiba sa isang batong ginagawang tanggulan ng tao upang itago niya ang kanyang kahinaan; ang plaza, at ang tanawin nito, tila ba mga palarnuti sa isang entablado, sa isang dula; at ang tao - hinahanap ko ang tao sa lugar na ito-ngunit kailamnan ay hindi ko makita kundi ang aking sariling nakaupo lamang, kasama ang sigarilyong pumapatay sa aking baga. Wala akong makita kundi mga laruang umiikot sa aking isipan, mga nakakulong sa isang kahonsa isang napaka-komplikadong sistema ng napaka-ilohikal at di mauunawaang pagkakataon. Hindi makatakas ano man ang pagnanais na makawala sa isang napakakitid na espasyo. Ang lahat ay naghahanap ng lagusan, ng isang daan patungo sa hindi naiintindihang mga pangyayari. Gumagawa ng daan, ng landas upang maabot niya ang nais na patutunguhan ngunit kailamnan ay hindi niya naiintindihan kung nasaan siya, kung saan siya nakatayo, kung nasaan nakatapak ang kanyang mga paa. Kung ito ay isang dula: isang walang kwentang dula na nilikha mula sa isipan ng isang Dios."

"Pagmasdan mo sila.Mga katulad ko silang puta, sa tingin mo kaya walang kwenta sa kanila ang mabuhay."

“Hindi ko alam. Marahil iyon ang kanilang tadhana, ang mabuhay sila sa moralidad ng lipunan."

"Haayy..naku, wala bang ibang tumitigas sa iyo kundi ang mga ideya

mong nakakulong sa iyong mga utak?"

"Ideya? at Utak? Paano nga pala kung ang lahat ng iyong nakikita o nararamdaman ay nilikha lamang ng isang Dios mula sa kanyang malilikot na imahinasyon?" I

"Teka, teka, teka. Mukha ‘atang lumalalim na tayo. Baka kama hindi ideya?" "Kama at ideya. Anong pinagkaiba non. 0 meron nga ba?"

"Aba, malay. Ikaw 'tong tanong ng tanong sa akin."

"libahin ko ang tanong. Takot ka bang mamatay?"

"Ano bang klaseng tanong iyan. Siyempre..."

"Siyempre ... ano?"

"Wala. lkaw?"

“Oo.”

"Takot ka palang marnatay bakit kanina ang tigas-tigas mong sabihin na gusto mo nang mamatay?"

"Ewan. Hindi ko rin alam. Marahil ang takot ko'y katulad nang ayokong iwan ang lugar na ito."

“Ang sabi mo kanina gusto mong lokohin ang Tadhana, sa anong dahilan?"

“Dahil kapag nagawa ko iyon maaari kong mabago ang innsip ng Dios. Isang bagay na walang moralidad, walang masama, o walang mabuti. Kung ito ay isang dula at nasa isip lamang ako ng Dios, ayokong isuko ang aking sarili sa Kamatayan qa nabubuhay sa mga batas na ginagawa ng isang hindi ko makitang nilalang.”

"Nagpapatawa ka ba. Paano rno lolokohin ang Tadhana sa pamamagitan ng paghihimagsik sa Dios?"

"Marahil ... mula sa napakagandang hubog ng iyong katawan?"

Hindi ba totoo? Ang iyong katawan ay isang kontradiksiyon sa aking isipan pilit naglalakbay sa aking imahinasyon habang ang aking sarilli'y niyayakap ang isang damdalnin na kailanman ay hindi rno maintindihan. Haban.-I pilit kong inaabot ang kasukdulan nanakawin. ko ang sandali at rnga pagkakataong makasarna ka, at itatago sa iyong dibdib ang aking kalungkutan. Kahit sa isang saglit makalimutan ang lahat pati na ang Karnatayan.

Ito ang simula. Sa buong magdamag ay nakipagtalik ako sa iyong kagandahan. Hinagkan na may lihim ang iyong hubad na katawan, natatakot na mawala ang kapusukang nadarama, ang damdarning nagsisimulang habiin sa kariktan ng mapang-akit na gabi.

"Ano 'to?”

Isang tula. Ginawa ko 'yan pagkatapos kitang hindi mabayaran. Siguro isang walang kawenta - kwentang tula na nagbigay sa akin ng inspirasyon upang maunawaan ko ang isang bagay. Mga ideyang naipon sa init na nadararna haban.ang ating katawan ay nagiging taksil sa Tadhana:

Lumilisan ang imahinasyon, at ang mga katagay humahalik sa

aking buntunhininga, abot sa tagpuang guhit ng aking kamalayan ang

bawat ihip ng iyong mga halik-sumusuyo sa malamig na pandama-tila

alaala ng pag-iisa sa kahapon-

dinadarama ang katahimikan ng aking puso, sa tibok nitoy binubuklat ang bawatswidah, biwibasa ang mga tugma, saglit ay may nais mawatasan.

Lumalalim ang bawat mga halik-pikit ang mga matang nagninilay-nilay su tainis na dulot nito-tila melankolya ng isipan, yumayakap sa

metapora at talinhaga ng mga salita, Naghihintay sa muling pagdampi ng mga taludtud-duyan sa pighati.

Humahabi ng tula ang iyong mga halik-walang emosyon, walang

pandama, naglalakbay, nangangarap, di- alintana kung lilisan ang mga

ideya sa muling pagdampi ng ating mga pisngi. Sa labi mong humahalik sa

aking nooy nakikipagtalastasan sa inga ilusyon at himig sa kudyapi,

sumasaliw sa aking buntunghininga, humihimlay sa mga misteryo ng buhay at mga kasinungalingan nito.

Nadama ko ang iyong mga halik na bumubulong sa aking teynga.

Mayuming humahaplos sa hangin ang bawat binibitawang mga salita. At marahan, naririnig ko ang bawat tugma, humahalik iyon sa aking pag-iisa. Lumilikha iyon ng sandaling alaala. Niyakap ko ang sandaling iyon-- marahan, mahigpit. Muli ay niyakap ko ang kawalan, malaya sa sandaliwalang emosyon, walang nadarama. Wala kundi ang nagiging taludtud ng kalungkutan.

Iminulat ko ang aking mga mata, Malalim na buntunghininga ang

aking pinakawalan-sa mga titig moy nadama ko ang kakaibang

eksistenya-at mahigpit na ibinulong sa hangin ang mga kataga. Nais

maturol ang dist ansyang nagsisilhing tulay sa ating nadarama.

Hinawakan ko ang iyong mga kamay, masuyong hinaplos, hinagkan-nangangarap na sa pamamagitan ay makatalik si Harpocrates upang don ay itago ang pag-ibig. Ang bawat haplos nito sa kalungkutan.

Nakikipagsapalaran ang aking diwa sa mga ilusyon, sa mga guni-guni’y unti-unting nabubuo habang ang aking kamay ay malayang naglalakbay sa iyong kahubdan.

Saglit ay tinitigan ang iyong mga mata-ang kagandahan na tila

kulay itim na perlas, may bumabalot na hiwaga sa malamlam na titig nito-naglalarawan. Hinalikan-masup, mahinhin, marahan. Mayumi. Nais hagkan ang isang sining na nakatago sa iyong mga mata. Malalim.

Kamatayan.

Ano ang damdamin ng aking kalungkutan?

"Anong ibig sabihin nito?"

"Halos magtatatlong linggo na ang lumipas nang may mangyari sa atin at iwan mo sa akin ang isang palaisipan. Isang palaisipan na siyang naging tulay upang maunawaan ko ang isang bagay na hindi ko mawatasan."

"Maunawaan ang alin?"

"Maunawaan ang isipan ng Diyos."

"Hindi kita maintindihan."

“Minsan kailangang mong tumayo na lang sa isang tabi at panoorin kung paano ang panahon ay lumilipas nang di mo namamalayan. Pagkatapos non, bago ka pa makatakas sa isang palaisipan na ginagawa mo, malalaman mo na nag-iisa ka Pala at ang mundo ay bahagi lamang ng iyong isipan na nais mong maturol. Ngunit huli na ang lahat. Hindi mo na pwedeng kalimutan kung ano man ang iyong nakikita o nadarama sapagkat naikulong mo na ang iyong sarili sa ginagawa mong palaisipan.”

“Katulad ng kung paano mo maiintindihan ang Kamatayan. Nakakatakot. Nakakagago. At sa isang iglap maiintindihan mong isang napakalaking kahangalan lang pala ang mabuhay, ang maniwalang may pupuntahan ka, ang tanggapin sa sariling may naghihintay sa iyo sa dako roon. Sapagkat mula sa dilim. Ang lahat ay wala. Tanging ang katahimikan lamang na pilit nagtatago sa ating magulong mundo."

"Gusto kong makalaya sa kamay ng Tadhana ngunit para siyang isang aninong sumusunod sa akin. Sa aking mga panaginip para siyang isang payasong tumatawa, tumutudya. Hanggang sa dumating ang pagkakataong ninais ko siyang makaharap, mayakap, katulad ng pagyakap ko sa iyo sa iyong katawan. Ninais kong magpakatay dahil mula sa paglalagalag ko'y naintindihan kong sa pamarnaggitan lamang ng Kamatayan ako makakalaya sa kamay ng Tadhana: ang makalaya sa isipan ng Dios. Nakakagago. Sa mura kong isip ay may mga tanong na bindi ko lub6s na maintindinan. Ngunit para akong hangin na nakakulong sa isang kahon, sa isang napakakitid na espasyo. Hindi makagalaw, walang kalayaan. Hanggang sa dumating sa buhay ko na maunawaan ko na ang lahat pala ay walang saysay. Isang walang kwentang dula na hinahabi ng Dios sa kanyang malilikot na imahinasyon. Gusto kong takasan ang tadhana at hanapin ang kalayaang ako lamang ang dapat magdikta; hanapin ang kagandahan ng buhay na walang moralidad, walang pag-ibig, walang kaligayahan, at maaring walang Dios. Sa aking paghahanap naiwan sa akin ang matinding galit, ang poot na nadarama. Sa tuwina gusto kong isigaw kong paanong ang bawat isa ay nagiging tanga sa kani-kanilang mga sarili. Kung paano ang tao ay isang napakalaking hangal na tumatayo sa kanyang mga pangarap, lumiligaya, tumatawa, nalulungkot, at sumasamba sa mga Dios."

"Kaya ka ba nagbalik dito upang sabihing bukas o makalawa ay kaya munang lokohin ang Tadhana?"

Mula sa kapusukan ng iyong labi, sa mga mata mong kaakit - akit, at ang katawan na ang alindog nito'y walang kaparis katulad ng mga kataga sa aking tula ay walang kahulugan kundi isang pagnanasa lamang-katulad ng aking pagnanasang lokohin ang Tadhana. Minsan naitanong ko sa iyo kung bakit ka nandirito. Bakit nga ba tayo nandirito sa mundong ito. Ang buhay sa kawalang saysay nito. Wala sapagkat hindi natin kayang bigyan ng rason kung bakit tayo nandirito at nananatili sa kanyang palaisipan. Isang kabaliwan sa napakailohikal na pagkakataon. Ang mawatasan ang isang bagay ay ang pagka-alipin sa kanyang palaisipan. Ngunit kung ang pagka-alipin sa isang palaisipan ay ang paglaya sa malilikot na imahinasyon ng Dios, marahil haharap ako --- sa puntod mo. Sapagkat hindi ako nagbalik upang muling makapagtalik sa iyo at muling sabihin sa iyong gusto ko nang mamatay. Nagbalik ako upang pagtawanan ang Tadhana, tawanan siva, tadyakan katulad ng isang latang walang damdamin, at pagtawanan ang Buhay sa harap ng iyong bangkay, dito sa duguang kamang ginawa nating tanggulan ng ating kalungkutan—baka sakaling, makalaya ako sa isipan ng Dios, makatakas sa tadhanang pinigtal ng aking kapusukan, kasama ng luha kong unti-unting pumapatak at yumayakap sa duguang laruan.